Rozdział 7 "Te oczy, ten uśmiech.. ten on!"

~*~

* Dwadzieścia minut później *

Stanęłam na murawie, poprawiając koka na głowię.

Rozejrzałam się dookoła spoglądając na wszystkie dziewczyny.

W szatni każda mierzyła mnie przenikliwym spojrzeniem, a teraz nagle wysyłała w moim kierunku słodkie uśmieszki.

Ciekawiło mnie co spowodowało u nich tak diametralną zmianę.

Jednak po chwili wszystko stało się jasne.
Za mną znajdował się Marc i Messi prowadzący bardzo zawziętą dyskusję na temat mojej skromnej osoby.
-Yghm..- chrząknęłam z uwagi na to że głupio mi się stało słuchając obydwojga słów, ale bez skutecznie gdyż nadal gadali jak najęci.
-No racja. numer jak Neymar na koszulce, korki, ale z tą seksi figurą i buźką powala na kolana bardziej niż on.- zabrał głos Bartra, co chwile się uśmiechając.
Jednak chyba nadal nie wiedział że stoję za nim i wszystko słyszę.
-Hahaha...-Leo wybuchnął śmiechem zerkając na mnie.
Wreszcie choć jeden mnie dostrzegł!
-Ale to prawda.- nie powiem schlebiało mi jak chłopak mówił o mnie w samych superlatywach, lecz patrząc na swojego kumpla był z lekka zdezorientowany, co go aż tak bardzo rozbawiło.
Wolałam mu oszczędzić już tych męczarni i odsunąć w stronę idącego trenera.
-To jak gotowa na pierwszy trening?- obdarował mnie firmowym uśmiechem, za nim jeszcze zdążyłam dorównać mu kroku.
-Tak jest panie trenerze!- zaśmiałam się, a mężczyzna pokręcił jedynie niedowierzająco głową.
-Poznałaś już wszystkich?- spytał po chwili ciszy.
-Nie wszystkich, ale większość.- spojrzałam na piłkę która akurat podlatywała pod moje nogi.
Bez zastanowienia od razu kopnęłam ją w stronę z której poturlała się i spojrzałam na Enerique.
-Tych tam na pewno.- westchnął ciężko wskazując palcem na Neymara i kilku jego przyjaciół.
-Uparli się że muszą zobaczyć jak grasz i wprosili się jak widać na trening.- dodał z dezaprobatą.
-Heh.. ale czemu akurat mnie?- założyłam ręce na piersi.
-Na to pytanie raczej sama znasz odpowiedź.- minął mnie dmuchając w gwizdek.
-Zbiórka!- krzyknął spoglądając na damską część murawy, a męską srogim wzrokiem prze teleportował na trybuny.
-Zaczynamy od krótkiej rozgrzewki.- oznajmił klaszcząc w dłonie.
-Raz, raz, Nie spać!..  
        Wyszłam z szatni z torbą i ruszyłam w kierunku wyjścia.
Wyciągnęłam z lewej przegródki telefon i obejrzałam się w nim jak w lusterku.
Hm.. nie jest aż tak tragicznie!
Trzymając go w dłoniach  podeszłam pod samochód brata.
Oparłam się o niego i czekałam aż łaskawie raczy się pojawić i odwieść mnie do domu.
Ja zdążyłam się wykąpać, przebrać i tu dojść, a on nadal siedzi na trybunach i pewnie pieprzy o jakiś głupotach z kolegami.
Nie mając najmniejszej ochoty iść go szukać postanowiłam obczaić co nowego dzieję się na Instagramie i Facebooku.
Tak jak się spodziewałam 50 zaproszeń do znajomych od miedzy innymi Oscara, Louisa nasz szanowny trener,  Gerarda, Camili (moja dzisiejsza partnerka podczas ćwiczeń) oraz BRUNY?!
Dziewczyna Neymara ?
To mnie zatkało..
-Co ci?- podszedł do mnie Pique przybierając smutną minę.
-Nic.- machnęłam ręką, uderzając go nią w łokieć.
-Szczęście że nie jestem niższy bo mogłem stracić oko.- zaśmiał się, a ja wystawiłam mu język.
-Shakira załamała by się. I co wtedy?
-Zupełnie nic.- wzruszyłam ramionami, ukazując szereg śnieżnobiałych ząbków.
Wiedziałam że jego wcześniejsze słowa miały dać mi do zrozumienia że jestem bardzo niska, więc miałam prawo go trochę po wkurzać.
-NIC?!- prychnął, a ja przekręciłam oczami znów zawieszając je na piłkarzu.
-Gdzie Ney?- zbyłam jego wcześniejszą wypowiedź.
-Musi załatwić coś z Oscarem i kazał zawieść mi ciebie do domu.
-Po moim trupie, idę na piechotę!- byłam rozjuszona że nie powiedział mi tego i jak małej dziewczynce załatwił powrót do domu.
-Aż taki zły jestem?- zdziwił się patrząc na mnie.
-A ja aż taka niska!- tupnęłam nogą co musiało wyglądać komicznie przy jego wzroście.
-Nie powiedziałem tego.
-Zasugerowałeś, a to mi wystarczy.- w tym momencie ze Stadionu wyszedł mój zbawiciel.
-Sergi..! Odwiózł byś mnie do domu?- podbiegłam do niego, a ten bez słowa podszedł do swojego samochodu i otwierając drzwi od strony pasażera gestem ręki zaprosił mnie do środka.
-Dziękuje.- dałam mu buziaka w policzek, wsiadając do pojazdu.
Szczerze znałam go tylko z okładek gazet, wywiadów, reklam, a od dwóch dni z widzenia.
Tyle co o nim wiedziałam to był jego wiek, wygląd, imię i nazwisko.
Nic poza tym, może dlatego to była również najlepsza okazja by się lepiej poznać?
Przebiegł przed maską auta i zasiadł na miejscu kierowcy.
Przekręcił kluczyki w stacyjce, po czym z piskiem opon wyjechaliśmy na drogę.
-Czyli jesteś siostrą Neymara?- puścił do mnie oczko.
-Mhm..- przytaknęłam automatycznie.
-Jest coś jeszcze co lubisz oprócz piłki?- stanął na czerwonym świetle, lustrując mnie swoim przenikliwym spojrzeniem, rozbierał mnie wręcz nim!
-Może tak piłkę kocham i to moja pasja, a oprócz tego nic konkretnego nie ma w moim życiu.- położyłam torbę pomiędzy swoimi nogami.
-A ty?- uniosłam jedną brew do góry.
-W moim sercu jest miejsce tylko na piłkę, no i może dziewczynę.- przerzucił biegi ocierając swoją ręką się o moje kolano.
Poczułam się inaczej, ale w żadnym stopniu nie byłam skrępowana.
W domu dziecka miałam doczynienia czasem z dwa razy gorszymi chłopakami niż może to się niektórym wydawać.
    Gdy po piętnastu minutach znalazłam się pod swoim domem, zauważyłam że nie ma nikogo w domu.
Często właśnie wtedy zaczynałam fiksować, wszędzie widziałam matkę i ojca.v
Czułam się przez nich obserwowana i załamywałam.
A w tym momencie gdzie wszystko zaczynało wracać do normy nie mogłam na to pozwolić.
-Dziękuje za podwózkę, może wszedłbyś na kawę?- zwiesiłam głowę zaczynając bawić się palcami, które w tamtej chwili były bardzo interesujące.
-Z wielką chęcią.- dotknął mych dłoni i szeroko uśmiechnął.
Nim zdążyłam otworzyć drzwi domu, poczułam dziwny chłód w okolicy ramion.
A przecież były 32 stopnie!
Pomału weszłam do środka, za mną oczywiście Sergi z moją torbą z treningu.
Uparł się że ją zabierze, to proszę bardzo.
-Gdzie ją odłożyć?- wskazał na ciężki przedmiot wiszący na jego ramieniu.
-Może do mnie do pokoju, u góry drugie drzwi po lewej.- pokierowałam go, samemu podążając do kuchni.
-Aaa..!- przestraszyłam się wizerunku jakiegoś obcego faceta za oknem.
Zjechałam po ścianie siadając na płytkach i zakrywając twarz dłońmi.
-Co jest!?- wbiegł jak tornado do pomieszczenia Roberto. (W razie co Sergio Roberto to piłkarz i tak się nazywa xD)
-Yyy.. nic. Myślałam że to mysz.- wskazałam na małą szarą dziwnie ułożoną ścierkę.
Wiem że słabe wytłumaczenie, ale nic lepszego w tamtym momencie nie przyszło mi do głowy.
-Okey..- wydukał mało przekonany siadając przy wysepce na barowym krzesełku.
-Kawy, herbat?
-Kawy.
-Rozpuszczalna z dwóch łyżeczek.-mrugnął do mnie okiem.
     Nie zdążyła minąć godzina, a do domu wparował mój brat... jednak nie był sam.. blondynka nie odstępowała go na krok.
Choć w tamtej chwili mało mnie to interesowało.
Zdążyłam tak polubić Roberto że bez problemu i żadnego skrępowania zaprosiłam go do siebie do pokoju.
Powód był oczywiście najprostszy na świecie, nie mogłam znieść tej ropuchy i jej panoszenia się po domu.
Nie była u siebie, a uważała się za najważniejszą na świecie!
Wszystko po niej wynieś zrób, jak brunet chce jej usługiwać proszę bardzo ja nie będę ani mój gość.
-Wiesz co.. choć.- pociągnęłam go za rękę, szepcząc mu do ucha.
Bez większych scen posłuchał mnie i powędrował za mną.
-Fajny pokój!- walnął się na moje łóżko, rzucając mnie poduszką.
-Ej..ej.. zaraz sprawdzisz jak szybko spada się z drugiego piętra!- pogroziłam mu palcem i położyłam obok niego.
-Nie pasuje tu.- wydukałam ledwo słyszalnie.
-Jak to?- podniósł się, opierając na rękach.
-Normalnie.. widzisz te ściany; KREMOWE!? Szafki i wszystko takie jasne zadbane w tym samym kolorze! Zero mnie czerni, fioletu, szarości..- przykryłam się poduszką.
-No to zrób coś z tym, przemebluj, pomaluj.- zaproponował od razu.
-Przestań myślisz że się zgodzą, ja mam być tą idealną córką jak Raffaella, nie ponurą, niewychowaną.
-Ale ty jesteś wychowana.- ściągnął ją zemnie, spoglądając zdziwiony.
-No może i tak, ale ja gram pisze wiersze, tworze, jestem szczera do bólu i to się może niektórym nie podobać.- westchnęłam ciężko.
-Piszesz?- wstałam z łóżka krocząc do szafki z ubraniami.
Otworzyłam ją jak szeroko, spod sterty bluzek wyciągając duży zeszyt.
Na nim był białym flamastrem napis:
-Okey?
-Okey.
W dwóch chmurach, białej i czarnej.
-Łap!- zrobiłam z niego dysk i podałam prosto do rąk.
-Yghm..- otwarł na środkowej stronie i zaczął;
"myślałem, że bez Ciebie umrę kochanie i chyba właśnie umarłem
i sam się szwędam ulicami, tyle tu wspomnień o Tobie, że mógłbym z nich spokojnie stworzyć cały wszechświat."
-Ty zajebiste!- wydarł się że go pół domu słyszało.
-Na serio napisałaś to sama?- przewracał kolejne kartki nie dowierzając.
-Nom..- usiadłam na obrotowym krześle nucąc kawałek mojej ukochanej piosenki.
-A może tak nad łóżkiem byś to sobie sprejem napisała?- obrócił się spoglądając na nią.
-Bingo! Jeju kocham cię za to! Elegancko, ale ściana będzie idealna cała moja inna, taka od mojego serca!- pobiegłam do niego i zaczęłam ściskać.
-Nie ma za co, polecam się na przyszłość.
-Jutro po treningu idę do sklepu po spreje.- uśmiechałam się jak głupia.
-Dobra, oglądamy coś?- spojrzał na laptopa na biurku.
-Tak, ale co?- zmierzyłam go przenikliwym spojrzeniem.
-Horrorek, robi się ciemno?- zerknął na mnie pytająco.
-Ale ja wybieram.
-Oksy dropsy.- przybliżył się do mnie, dotykając ciepłego policzka.
Miał zimną dłoń, ale delikatny . subtelny dotyk że ledwo co go poczułam.
Dzieliły nas centymetry, serce podeszło mi do gardła, przez głowy przeszły mi tysiące myśli.
Dom dziecka, gwałty, śmierć rodziców, mój brat i jego pierwsza miłość, nowy dom, Neymar, Neymar, naszyjnik i znów on..

Od autorki: Wiem długo nie było rozdziału, dlatego teraz choć taki krótki i tajemniczy.
Nie długo next, nadrobię tylko na reszcie blogów.
Miałam dużo nauki, testów, kartkówek -.-